Του Νίκου Αρβανιτίδη, Dr. Economic Geologist
Η έκθεση «Η Γη ως Τέχνη» στο Αριστοτέλειο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Θεσσαλονίκης αποτελεί μια αξιέπαινη πρωτοβουλία, που τονίζει τη διαχρονική «συγγενική» σχέση των ορυκτών και πετρωμάτων με τον ανθρώπινο πολιτισμό.
Πέραν όμως της πολιτιστικής και γνωσιακής αξίας, η επιτυχία της αποκαλύπτει μια κρίσιμη ανάγκη: η μετατροπή ή η σταδιακή μετάβαση της περιοδικής έκθεσης σε μόνιμη. Στην κατεύθυνση αυτή μια ορυκτολογική συλλογή & ενότητα είναι απαραίτητο βήμα για το Μουσείο.
Τρία βασικά επιχειρήματα υποστηρίζουν αυτή τη μετάβαση από την περιοδικότητα στη μονιμότητα:
1. Θεσμικό Κενό: Ένα Μουσείο Φυσικής Ιστορίας χωρίς μόνιμη ορυκτολογική έκθεση είναι ελλιπές. Η παρουσίαση του ορυκτού πλούτου της Βόρειας Ελλάδας αποτελεί βασικό του αποστολικό πυλώνα.
2. Απόδειξη Σκοπιμότητας: Η θετική υποδοχή των προηγούμενων ορυκτολογικών εκθέσεων του ΙΓΜΕ στην Θεσσαλονίκη (όπως αυτής του 1997 για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα) αποδεικνύει το δημόσιο, εκπαιδευτικό και επιστημονικό ενδιαφέρον.
3. Στρατηγικό Πλεονέκτημα: Μια τέτοια μόνιμη συλλογή θα λειτουργούσε ως «πόλος» έλξης, αυξάνοντας την επισκεψιμότητα, και θα δημιουργούσε νέες ευκαιρίες για χορηγίες από τον εξορυκτικό κλάδο, ενισχύοντας τη βιωσιμότητα του Μουσείου.
4. Οικουμενικότητα: Κάθε ορυκτό είναι ένας «πολίτης του κόσμου» με χαρακτηριστικό γνώρισμα την αυθεντικότητα του, όπου και αν βρίσκεται στον πλανήτη.
Η διεθνής τάση επιβεβαιώνει αυτή την κατεύθυνση, όπως αποδεικνύει και η δράση οργανισμών όπως ο EuroGeoSurveys, ο οποίος με το βιβλίο “Minerals in your life” υπογραμμίζει την χρηστική παρουσία των ορυκτών στην καθημερινότητα.
Πέραν όμως από την αισθητική αναζήτηση, επαναφέρεται στο προσκήνιο ο αναγκαίος θεσμικός και λειτουργικός ρόλος που πρέπει να παίξει το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στην πόλη μας. Η προσπάθεια δημιουργίας του κρατάει πολλά χρόνια, και η παραχώρηση της Αποθήκης στο λιμάνι (Προβλήτα Α΄) ως έδρας του αποτέλεσε μόνο το πρώτο βήμα.
